Wieczorem dotarliśmy na miejsce, gdzie wysokie fale były spełnieniem wszystkich marzeń dla  surferów którzy przyjechali do Maroka szlifować swoje umiejętności. Było pięknie. Czas stanął w miejscu, delikatny wietrzyk muskał nas po nieco zmęczonych drogą twarzach a szum fal uspokajał myśli. 

W tym miejscu krążył sprzedawca szydełkowych czapek, który dał chłopakom namówić się na zdjęcie i który kolejne zdjęcie chciał już mieć ze mną- wskazał na mnie palcem i powiedział : avec la gazelle! Gazelą zostałam potem nazwana  w kolejnych miejscach jeszcze kilka razy.

Na kąpiel w strojach niestety nie przyszedł czas, spieszyliśmy się do hotelu, aby w miarę ludzkich godzinach rozpakować w pokojach swoje bagaże i wziąć błogi prysznic. 

Później przekonałam się że prysznic w Afryce to jedna z tych rzeczy o których marzy się najbardziej  i najczęściej. 

 Tak właśnie wyglądał nasz hotel, w którym się zatrzymaliśmy, a właściwie jego recepcja. Spaliśmy w domkach kilku apartamentowych, podzieleni na drużyny, każda w innym apartamencie.

Tak wyglądał chłopakobus w którym jechałam, wypchany po brzegi sprzętem fotograficznym, śpiworami, plecakami, jedzeniem, tabletkami na malarię, chłopakami i mną. Moja ekipa była naprawdę super, puszczali świetną muzykę, dbali o mój porządek psychiczny i byli po prostu prze kochani. Co prawda paru fot robionych kiedy spałam im nie wybaczę, ale generalnie nie mogłam sobie wyobrazić lepszej drużyny do spędzenia dwóch tygodni razem w jednym busie. 

 Śniadanie zjedliśmy w przeuroczym miasteczku Taghazout . Świeżo wyciskany sok  z pomarańczy, jajecznica i wszechobecny chlebek. Było jak w raju. 

Jak zwykle, koty były większą atrakcją niż wysokie fale. 

   

Skurka pięknie pozuje, ja jak zwykle nie zapominam o uwydatnieniu swojego drugiego podbródka. Wszyscy czekamy w tym raju dla surferów na Marka i resztę chłopaków, którzy pozapominali swoich ubrań z hotelu w którym nocowaliśmy. 

W tym miejscu chłopaki z ekipy dronowej zrobili takie ujęcia, że nam wszystkim siedzącym na kanapie w Mauretanii, oglądającym filmy na laptopie Skurki i czekającym na swoją kolejkę do prysznica nisko opadły szczęki. Wszyscy jak jeden mąż głośno zawyli kiedy zobaczyli siebie wielkości małych mrówek na płycie z muszli i piasku która na całe szczęście się nie złamała pod naszym ciężarem. 

Skurka i Marek, szefostwo głównodowodzące.

Dziewczyny z drużyny, prze urocze istotki które nie raz poratowały mnie w naprawdę ciężkich sytuacjach. Ula, ja , Skurka, Miki, Asia i Cukier, to właśnie żeńska część trzeciej edycji African Road Trip :)! 

Fotki zawdzięczam dzięki Przemkowi, dzięki Przemek! :)

Brudna. Posklejany włos. Podarte spodnie. Zmaltretowana przez zemstę wodociągów. Bez make upu, chyba też miała nieumyte zęby i nie pamięta czy użyła dezodorantu.
Tak, taka byłam JA na gambijskiej granicy, gdzie czekaliśmy parę godzin aż władze nas wpuszczą. Zatrzymaliśmy się jeszcze na pieczątki w paszportach i kwestie formalne.
Dopadła nas gromadka dzieci, która wyciągała rączki na znak że każde z nich chciałoby coś dostać. Wiele nie mieliśmy, pamiętam że daliśmy jednej dziewczynce jakiś słodycz w tubce. Dacie wiarę, że podzieliła się z każdym? Każdemu dziecku wycisnęła na dłoń trochę tego słodkiego czegoś... Niesamowite :)
Ta dziewczynka na pierwszym zdjęciu, wpatrzona w aparat podeszła do mnie i również coś chciała. Nie miałam nic, a bardzo chciałam ją czymś zabawić. Klęknęłam więc i paluchem zaczęłam rysować w piasku różne domki, słoneczka, serduszka. Dzieciaki prędko zgromadziły się wokół mnie i bawiliśmy się w zgadywankę- ja rysowałam, a oni chórkiem krzyczeli - heart! dog! cow! pig!
Kiedy już brakło mi pomysłów, przejęli moje płótno i sami rysowali. Żałuję że nie zrobiłam zdjęcia, niektórym szło naprawdę dobrze!

To był fantastyczny moment którego nigdy nie zapomnę...
To była właśnie taka Afryka, jaką chciałam zobaczyć!

#travelwithhollycow

cudne foty: Miki Kańska 

AFRICAN ROAD TRIP

Postanowiłam podzielić posty według kolejno odwiedzanych krajów. Powód? Mam bardzo dużo zdjęć, nie mniej opowieści które starałam się spisywać na bieżąco ( z każdym kolejnym check pointem było to coraz mniej możliwe, gdyż w ramach nieoficjalnej opłaty oddawaliśmy swoje długopisy ). Dla mnie to była jedna z podróży życia, sytuacje w których próbowałam ogarnąć wzrokiem i umysłem rzeczywistość zdarzały się praktycznie co kilka minut ( pomijając jazdę w nocy, chociaż i wtedy się zdarzało, szczególne rozmyślenia naszły mnie na granicy gambijskiej, ale jeszcze nie jestem pewna czy powinnam o tym napisać coś więcej ) i do końca nie wiedziałam czy śnię czy na pewno jestem tu i teraz. 

Po udanym lądowaniu na lotnisku w Marakeszu musiałam prędko ustawić się w kolejce do okienka w którym pan oglądał każdą sylwetkę od stóp do głów, zadawał losowe pytanie i albo się uśmiechał albo nie i puszczał dalej, albo nie. Podłapałam internet z czyjegoś telefonu i napisałam Markowi, organizatorowi wyjazdu, że już wylądowałam i czekam aż pan do mnie się uśmiechnie. Szczerze, nie uśmiechnął się do  chłopaków którzy stali przede mną, przez co czekałam 5 minut dłużej i zestresowałam się jeszcze bardziej że coś może będzie nie tak. Kiedy przyszła moja kolej ubrałam twarz w swój najbardziej szczery uśmiech, ten taki wiesz, nienachalny, ale z kluczowym wytrzeszczeniem oczu.

Podziałało.Co więcej, nawet powiedział "enjoy your stay" i widziałam cień uśmiechu, żadnych zbędnych pytań.

Wyszłam, wzrokiem szukałam charakterystycznej niebieskiej czapki głównodowodzącego którą widziałam na niemal każdych zdjęciach Ani Skury ( www.whatannawears.com ) . Zostałam bardzo ciepło przywitana i ruszyliśmy do białego busa. Ciężko był mi się przestawić, w jednym uchu jeszcze hulał duński wiatr a w drugie ucho buchało ciepło nowego miejsca.

Próbowałam rozmawiać, ale widoki za oknem skutecznie mnie rozpraszały.Wszędzie palmy, osiołki, skutery, wielbłądy, kolor pomarańczowy, rudy, zielony, żółty, słońce, asfalt, piasek  i chaos. 

Chaos, który próbowałam zrozumieć- skutery, osły, samochody, ciężarówki , ludzie- wszystkie jednostki rządziły się osobnymi prawami. Nie rozumiałam jakim cudem nie dochodzi do wypadku co 3 minuty, kiedy każdy zmienia pas według własnych uznań, bez wcześniejszej konsultacji z pozostałymi członkami ruchu drogowego w postaci kierunkowskazu czy choćby ręki.  Marek szybko wyjaśnił mi, że jedyny sposób by zrozumieć ten chaos to stać się jego częścią. 

Nasz hotel mieścił się tuż przy skwerze Jamaa el-Fnaa, był przepiękny. Najprzyjemniej było na dachu, gdzie wieczorem urządziliśmy imprezę poznawczą a rano zjedliśmy śniadanie. 

Tuż po zostawieniu bagaży udałam się wraz z grupą na pierwszy spacer po markecie. Ciężko było iść przed siebie i się nie zgubić, a przy tym jeszcze skupić na tym co sprzedawcy mają do zaoferowania jednocześnie udając brak zainteresowania. 

Ważne jest, by się nie zgubić, a jeszcze ważniejsze jest to, by nie dać się rozjechać okazyjnie przejeżdżającym przez bazar skutery. Nie małym wyzwaniem było robienie zdjęć, nie którzy sobie tego nie życzyli, a jeszcze inni prosili o zapłatę. Zewsząd dochodziła muzyka, a w powietrzu mieszały się zapachy przypraw, owoców, skórzanych torebek i kurzu, najprzyjemniej było przechodzić obok straganów ze świeżą miętą, doskonałą do słynnej the a la menthe, czyli marokańskiej herbaty z tą właśnie rośliną i dużą ilością cukru. 

Myślę że ku przestrodze warto wspomnieć o tym, że sprzedawcy są bardzo nachalni. Jeśli jest się zbyt miłym to można wyjść ze stosem rzeczy które tak naprawdę nie przypadły nam do gustu i z mocno odchudzonym portfelem. Zalecam wziąć aparat słuchowy i udawać problemy ze słuchem. Osoby potrafiące zakomunikować stanowcze NIE obędą się bez tego gadżetu! :)

Marakesz to dla mnie kopalnia inspiracji.

Jestem pewna że wykorzystam swoje wspomnienia do stworzenia projektów  inspirowanych tym miastem 

Żałuję że nie zrobiłam więcej zdjęć- wstyd mi się przyznać, ale w ciągu ostatniego roku pogorszył mi się wzrok i patrząc przez wizjer widziałam zamazane krawędzie. Odmówiłam sobie z tej przyczyny zabrania swojego portretowego obiektywu gdzie ostrość ustawia się manualnie.  Kompletnie nie wiedziałam że da się 'skorygować' wadę wzroku z poziomu body, dowiedziałam się o tej możliwosći  w przedostatni dzień pobytu w Gambii.

zdjęcia: Przemysław Kruszec oraz kilka wykonanych przeze mnie.