Thursday, April 21, 2016

AFRICAN ROAD TRIP


Postanowiłam podzielić posty według kolejno odwiedzanych krajów. Powód? Mam bardzo dużo zdjęć, nie mniej opowieści które starałam się spisywać na bieżąco ( z każdym kolejnym check pointem było to coraz mniej możliwe, gdyż w ramach nieoficjalnej opłaty oddawaliśmy swoje długopisy ). Dla mnie to była jedna z podróży życia, sytuacje w których próbowałam ogarnąć wzrokiem i umysłem rzeczywistość zdarzały się praktycznie co kilka minut ( pomijając jazdę w nocy, chociaż i wtedy się zdarzało, szczególne rozmyślenia naszły mnie na granicy gambijskiej, ale jeszcze nie jestem pewna czy powinnam o tym napisać coś więcej ) i do końca nie wiedziałam czy śnię czy na pewno jestem tu i teraz. 

Po udanym lądowaniu na lotnisku w Marakeszu musiałam prędko ustawić się w kolejce do okienka w którym pan oglądał każdą sylwetkę od stóp do głów, zadawał losowe pytanie i albo się uśmiechał albo nie i puszczał dalej, albo nie. Podłapałam internet z czyjegoś telefonu i napisałam Markowi, organizatorowi wyjazdu, że już wylądowałam i czekam aż pan do mnie się uśmiechnie. Szczerze, nie uśmiechnął się do  chłopaków którzy stali przede mną, przez co czekałam 5 minut dłużej i zestresowałam się jeszcze bardziej że coś może będzie nie tak. Kiedy przyszła moja kolej ubrałam twarz w swój najbardziej szczery uśmiech, ten taki wiesz, nienachalny, ale z kluczowym wytrzeszczeniem oczu.

Podziałało.Co więcej, nawet powiedział "enjoy your stay" i widziałam cień uśmiechu, żadnych zbędnych pytań.

Wyszłam, wzrokiem szukałam charakterystycznej niebieskiej czapki głównodowodzącego którą widziałam na niemal każdych zdjęciach Ani Skury ( www.whatannawears.com ) . Zostałam bardzo ciepło przywitana i ruszyliśmy do białego busa. Ciężko był mi się przestawić, w jednym uchu jeszcze hulał duński wiatr a w drugie ucho buchało ciepło nowego miejsca.

Próbowałam rozmawiać, ale widoki za oknem skutecznie mnie rozpraszały.Wszędzie palmy, osiołki, skutery, wielbłądy, kolor pomarańczowy, rudy, zielony, żółty, słońce, asfalt, piasek  i chaos. 

Chaos, który próbowałam zrozumieć- skutery, osły, samochody, ciężarówki , ludzie- wszystkie jednostki rządziły się osobnymi prawami. Nie rozumiałam jakim cudem nie dochodzi do wypadku co 3 minuty, kiedy każdy zmienia pas według własnych uznań, bez wcześniejszej konsultacji z pozostałymi członkami ruchu drogowego w postaci kierunkowskazu czy choćby ręki.  Marek szybko wyjaśnił mi, że jedyny sposób by zrozumieć ten chaos to stać się jego częścią. 

Nasz hotel mieścił się tuż przy skwerze Jamaa el-Fnaa, był przepiękny. Najprzyjemniej było na dachu, gdzie wieczorem urządziliśmy imprezę poznawczą a rano zjedliśmy śniadanie. 

Tuż po zostawieniu bagaży udałam się wraz z grupą na pierwszy spacer po markecie. Ciężko było iść przed siebie i się nie zgubić, a przy tym jeszcze skupić na tym co sprzedawcy mają do zaoferowania jednocześnie udając brak zainteresowania. 




Ważne jest, by się nie zgubić, a jeszcze ważniejsze jest to, by nie dać się rozjechać okazyjnie przejeżdżającym przez bazar skutery. Nie małym wyzwaniem było robienie zdjęć, nie którzy sobie tego nie życzyli, a jeszcze inni prosili o zapłatę. Zewsząd dochodziła muzyka, a w powietrzu mieszały się zapachy przypraw, owoców, skórzanych torebek i kurzu, najprzyjemniej było przechodzić obok straganów ze świeżą miętą, doskonałą do słynnej the a la menthe, czyli marokańskiej herbaty z tą właśnie rośliną i dużą ilością cukru. 




Myślę że ku przestrodze warto wspomnieć o tym, że sprzedawcy są bardzo nachalni. Jeśli jest się zbyt miłym to można wyjść ze stosem rzeczy które tak naprawdę nie przypadły nam do gustu i z mocno odchudzonym portfelem. Zalecam wziąć aparat słuchowy i udawać problemy ze słuchem. Osoby potrafiące zakomunikować stanowcze NIE obędą się bez tego gadżetu! :)












Marakesz to dla mnie kopalnia inspiracji.
Jestem pewna że wykorzystam swoje wspomnienia do stworzenia projektów  inspirowanych tym miastem 

Żałuję że nie zrobiłam więcej zdjęć- wstyd mi się przyznać, ale w ciągu ostatniego roku pogorszył mi się wzrok i patrząc przez wizjer widziałam zamazane krawędzie. Odmówiłam sobie z tej przyczyny zabrania swojego portretowego obiektywu gdzie ostrość ustawia się manualnie.  Kompletnie nie wiedziałam że da się 'skorygować' wadę wzroku z poziomu body, dowiedziałam się o tej możliwosći  w przedostatni dzień pobytu w Gambii.

zdjęcia: Przemysław Kruszec oraz kilka wykonanych przeze mnie.


Saturday, April 16, 2016

COACHELLA - INSPIRACJE -

Muzyczny festiwal Coachella to dla mnie gigantyczna kopalnia inspiracji.
Dziewczyny noszą przepiękne koronkowe sukienki, szydełkowe topy, oversizowe koszulki, na szyi i rękach mają malutkie muszelki, skórzane rzemyki, kolorowe bransoletki, na nogach znoszone kowbojki bądź wiązane rzymianki, na torebkach i plecakach królują frędzle, a przeplatane kwiatami, muśnięte słońcem włosy swobodnie falują na gorącym wietrze.

Uwielbiam oglądać zdjęcia z tego wydarzenia, mogę choć odrobinę poczuć atmosferę tej imprezy o której teraz jest bardzo głośno, gdyż właśnie mija drugi dzień Coachelli. Nie ukrywam, że chciałabym zobaczyć tą imprezę na żywo... Póki co, cieszę oko napływającymi z sieci zdjęciami.

Źródło zdjęć: google.com, pinterest.com, instagram 

























Monday, March 14, 2016

OCHA KNITS

Ostatnie 4 lata dość mocno wyrzeźbiły moją osobowość, mam na myśli to że dały mi odkryć nowe cechy charakteru i przede wszystkim nadały kształt mojej twórczości. Jeśli obserwujesz mnie od początku mojej działalności na blogspocie pewnie zauważyłeś/aś, jak różnych rzeczy próbowałam. Przypomnijmy sobie! Zaczęłam od techniki decoupage , złapałam zajawkę do fotografii, w Brukseli robiłam illustracje modowe , szyłam, malowałam obrazy, wykonywałam portrety na zamówienie, projektowałam odzież, aż w końcu gdzieś na trzecim roku studiów odnalazłam, a właściwie reaktywowałam swoją pasję z dzieciństwa- zaczęłam pracować na drutach i szydełku. 


Zauważyłam również, że Ty też nie przechodzisz obok mojej pracy obojętnie. Cieszy mnie ogromnie że jesteś, wspierasz, myślisz o mnie ciepło i trzymasz swoje kciuki.
Dziękuję Ci :)






Tuesday, March 8, 2016

AFRICAN ROAD TRIP



Jakoś gdzieś w listopadzie podjęłam kolejną szaloną decyzję. Kwestia impulsu, u mnie takie rzeczy trwają chwilę. Nie myślę wiele ale kieruję się uczuciem tego że CHCĘ. A jak czegoś bardzo chcę, to cisnę choćbym miała dostać po głowie. Lubię tę cechę i nie zamierzam jej zmieniać. Dzięki niej właśnie jadę za tydzień do Afryki wraz z Hollycow i Whatannawears. 
Kosmos.
Jedziemy busem, zatrzymujemy się po drodze w przepięknych miejscach sprawdzonych już wcześniej przez Anię i Marka. Busy są pięcioosobowe, mam już swoją ekipę. In total jedzie nas piętnastka. Piętnastka zakręconych pozytywnie ludzi, którzy nie boją się spełniać swoich marzeń. Zapowiada się naprawdę ciekawie! Żeby nie było, Afryka nigdy nie była moim marzeniem. Wręcz się jej bałam. Od jakiegoś czasu robię rzeczy których nie lubię i których właśnie się boję, a teraz już nie wzbudzają we mnie strachu. Zaliczyłam gokarty, oglądam kabarety, zaprzyjaźniłam się z wolnymi ciężarami i przekonałam się do boksu. Może skoczę na bungee w przyszłym roku, kto wie! 

Jedno wiem na pewno. Nie dam sobie już nigdy więcej wmówić, że życie to nie bajka. 

Aktualnie nerwowo przebieram kopytkami i zastanawiam się czy na pewno wszystko mam...

-paszport po przygodach z Owczymi wyrobiony jest na świeżo, tak więc aktualny,
-szczepienia wykonałam ( żółta febra i tężec, nieobowiązkowy ale daje pierwszeństwo w kolejce do  odratowania przy otwartych ranach)
-wizy do Mauretanii NIE MAM ( nie mam  bo wyrobimy na miejscu, koszt 125 euro )
-wełniane skarpety i sweter SĄ ( będziemy spać na pustyni!!) 
-strój kąpielowy a nawet trzy,
-bilety są! ( rajanem z Billund do Londynu, kimam na pryczy, rano lecę do Marakeszu )
-hajs też jest
-dobre samopoczucie no w miarę,
-ubezpieczenie również jest ( ok 300 zł )

Nie wiem. Nie myślę o wyjeździe. Nie chcę myśleć co może mi się stać. Każdy komu opowiadam o tym że jadę robi wielkie oczy. Tyle kilometrów w busie, na obcym kontynencie. 2 tygodnie hen daleko. Przytulam sama siebie i okropnie się cieszę że się zdecydowałam. Los mi pokazał już kilka razy że to dobra decyzja, nie wyczuwam żadnych negatywnych zawiesin w powietrzu. Bo czasem tak jest, że pod skórą coś  się czuje. Ha, nie tym razem!





Monday, February 1, 2016

NIE JEST ŁATWO BYĆ BLONDYNKĄ Jeśli już jesteś- rób to dobrze!


I wykorzystaj to możliwie najlepiej. Stukam dziś do Ciebie nowymi pazurami, co literka wciskam backspace bo szpon tańczy piruety po klawiszkach. Jest długi, piękny, profesjonalnie zrobiony, twardy jak skała ( chociaż w sumie nie sprawdzałam ) drapie się nim niesamowicie a przy tym mam 5 mm ekstra do dosięgnięcia najdalej oddalonych i najbardziej swędzących punktów na plecach.

Ciężko się przyzwyczaić, jeszcze ciężej nie wydłubać oka, a już w ogóle najtrudniej ściągać zafoliowane, zaklejone na siedem pieczęci plastikowe wieczka.

Jednym słowem- mój nowy pazur jest super. 


Skąd ten tytuł? Ha, no zgadnij.

Któż to się tak podjarał boksem? ? 

Komu zostały sprezentowane nowe rękawice i owijki? No komu? 

Kto teraz ma walczyć z takimi szponami?

Kłaniam się państwu, nawet nie muszę podnosić ręki.


Jak się jest blondynką to tak jest. 



Dzięki, przemiłe chłopaki napotkane w sklepie za pomoc przy wybraniu owijek! 



Thursday, January 21, 2016

WINTER WONDERLAND

Jest absolutnie bajecznie. Dzisiaj rano szłam i nie mogłam oczu nacieszyć- wszystko pokryte szronem!! Każda gałązka, pajęcza sieć, suche listeczki- wszystko opruszone lodowym cukrem pudrem. 

8.30




 11.30





Monday, January 18, 2016

TATUAŻ

Pamiętasz, odgrażałam się tatuażem. Wciąż szukam inspiracji, wiem już mniej więcej czego chcę i w jakim miejscu, nie do końca jeszcze wiem w jakim stylu. Jestem na etapie poszukiwań artysty.
To jest garstka moich inspiracji z pękającego już w szwach folderu z tatuażami...